Το 1968, η θεατρική σκηνή της Νέας Υόρκης έγινε μάρτυρας ενός ασυνήθιστου φαινομένου. Ενώ το Broadway κυριαρχούνταν από μοντέρνα μιούζικαλ, μια παραγωγή στη γλώσσα Γίντις (Yiddish) κατάφερε να γίνει το talk-of-the-town. Πίσω από αυτή την επιτυχία δεν βρισκόταν κάποιος παραδοσιακός μεγιστάνας του θεάματος, αλλά ο νεαρός τότε Rabbi Shlomo Riskin.
Ο Απρόσμενος Ρόλος του Παραγωγού
Ο Riskin δεν λειτούργησε ως θρησκευτικός σύμβουλος, αλλά ως ένας κανονικός, μάχιμος Executive Producer. Η εμπλοκή του στο The Megilla of Itzik Manger ήταν μια κίνηση στρατηγικής και πολιτιστικής επιβίωσης.
Τι έκανε πρακτικά στα παρασκήνια:
Χρηματοδότηση: Κατάφερε να συγκεντρώσει κεφάλαια από επενδυτές που αρχικά δίσταζαν να ποντάρουν σε μια "ξεχασμένη" γλώσσα.
Διαχείριση ταλέντων: Συνεργάστηκε με την εμβληματική οικογένεια Burstein (Mike Burstein, Pesach Burstein και Lillian Lux), διασφαλίζοντας ότι η παράσταση θα είχε την αίγλη και τον επαγγελματισμό που απαιτούσε το Golden Theatre του Broadway.
Marketing: Προώθησε το έργο όχι ως μια θρησκευτική αφήγηση, αλλά ως μια μοντέρνα, σατιρική μουσική κωμωδία που αφορούσε όλους τους Νεοϋορκέζους.
Για ποιο λόγο έγινε αυτή η παραγωγή;
Ο λόγος που ο Riskin μπήκε στα χωράφια του θεάματος ήταν καθαρά κοινωνικός και πολιτιστικός, αφήνοντας στην άκρη τα κηρύγματα:
Η Πολιτιστική Αναγέννηση των Γίντις
Μετά το Ολοκαύτωμα, πολλοί πίστευαν ότι τα Γίντις ήταν μια γλώσσα που έσβηνε, κλεισμένη αναγκαστικά στο παρελθόν. Ο Riskin, όμως, είχε ένα διαφορετικό όραμα: ήθελε να αναδείξει τη γλώσσα αυτή ως ένα ζωντανό κύτταρο της σύγχρονης τέχνης. Μέσα από την παράσταση, απέδειξε ότι τα Γίντις παραμένουν επίκαιρα, γεμάτα αυθορμητισμό, απαράμιλλο χιούμορ και μια μοναδική ικανότητα να επικοινωνούν τη χαρά της ζωής απευθείας στο κοινό του Broadway.
Η Σύνδεση με τη Νεολαία
Έβλεπε ότι οι νέοι της δεκαετίας του '60 απομακρύνονταν από την παράδοσή τους. Σκέφτηκε λοιπόν: "Αν δεν έρθουν αυτοί στη συναγωγή, θα πάω εγώ στο Broadway". Ήθελε να τους δώσει κάτι για το οποίο θα ένιωθαν περήφανοι μέσα στην ποπ κουλτούρα της εποχής.
Πολιτιστική Ταυτότητα
Το έργο του Itzik Manger μετέφερε την ιστορία της Εσθήρ σε ένα ανατολικοευρωπαϊκό χωριό (shtetl) με τρομερή δόση ειρωνείας και αναχρονισμών. Ήταν η τέλεια ευκαιρία να δει ο κόσμος την εβραϊκή κουλτούρα ως τέχνη υψηλού επιπέδου.
"Δεν ήταν απλώς ένα έργο· ήταν μια δήλωση ότι η κουλτούρα μας μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε κάθε μεγάλη παραγωγή του Broadway."
Η Επιτυχία και η Κληρονομιά
Η παράσταση The Megilla of Itzik Manger σημείωσε 78 παραστάσεις, μια τεράστια επιτυχία για ξενόγλωσσο έργο. Ο Riskin απέδειξε ότι ένας ηγέτης μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σκηνή του θεάτρου για να ενώσει τον κόσμο και να κρατήσει ζωντανή μια κληρονομιά, χωρίς να χρειαστεί να πει ούτε μια προσευχή από τη σκηνή.